Kamera do wirtualnego spaceru, sprzęt amatorski a profesjonalny

Panorama sferyczna obejmuje wszystko wokół punktu widzenia: 360 stopni w poziomie i 180 stopni w pionie, od sufitu po podłogę. Żaden obiektyw nie rejestruje tego jednym kadrem bez zniekształceń, dlatego każda metoda łączy kilka obrazów w jedną kulę. Różnice między sprzętem sprowadzają się do tego, ile obrazów powstaje, jak dużą matrycą są rejestrowane i kto odpowiada za ich połączenie.

• Kamera dwuobiektywowa rejestruje dwie półkule naraz i skleja je sama albo w aplikacji.
• Kamera wieloobiektywowa robi to samo, ale z większej liczby obiektywów, co zmniejsza zniekształcenia na krawędziach.
• Aparat z obiektywem typu rybie oko na głowicy panoramicznej wykonuje serię zdjęć dookoła, które łączy się w programie do sklejania.

Efekt końcowy w każdym przypadku to plik w proporcjach 2 do 1, który przeglądarka zawija w kulę. Szczegóły formatu opisujemy na stronie o zdjęciach 360.

Kompaktowa kamera 360 z dwoma obiektywami typu rybie oko to najpopularniejsza klasa sprzętu. Mieści się w kieszeni, robi zdjęcie jednym przyciskiem z telefonu i od razu pokazuje gotową sferę. Do szybkiej dokumentacji, inspekcji budowy czy wewnętrznego podglądu to sprzęt wystarczający.

• Jedno ujęcie trwa sekundy, więc sesja całego mieszkania zajmuje krótko.
• Fotograf może schować się za ścianą, bo kamera widzi wszystko dookoła.
• Wbudowane sklejanie eliminuje pracę przy komputerze.
• Nowsze konstrukcje mają większe matryce i tryby łączenia kilku ekspozycji.

Ograniczenia wynikają z fizyki. Matryce są małe, a każdy obiektyw musi objąć ponad pół sfery, więc liczba pikseli przypadająca na szczegół jest niewielka. W ciemnych wnętrzach rośnie szum, a w miejscu łączenia półkul obiekty blisko kamery potrafią się rozjechać.

Profesjonalna metoda wykorzystuje aparat z dużą matrycą, obiektyw typu rybie oko i głowicę panoramiczną na statywie. Głowica pozwala obracać aparat wokół tak zwanego punktu bez paralaksy, czyli miejsca, w którym kolejne kadry nie przesuwają się względem siebie. Dzięki temu bliskie przedmioty, futryny i krawędzie mebli łączą się bez szwów.

• W jednym punkcie powstaje kilka do kilkunastu kadrów w różnych kierunkach, każdy w kilku ekspozycjach.
• Większa matryca daje czystszy obraz w słabym świetle i lepsze odwzorowanie kolorów.
• Ostrość i detal pozwalają przybliżyć widok bez rozmycia napisów czy faktury materiałów.
• Każde ujęcie wymaga dokładnego ustawienia, więc sesja trwa dłużej.

Ta metoda wymaga też pracy po sesji: sklejania w programie, korekty kolorów i retuszu miejsca pod statywem. Właśnie tym czasem różni się realizacja zawodowa od zdjęcia z kieszeni.

Producenci podają rozdzielczość całej sfery, a ta liczba łatwo wprowadza w błąd. Panorama rozciąga się na pełne 360 stopni, a ekran telefonu pokazuje w danej chwili tylko niewielki wycinek. Jeśli sfera ma umiarkowaną liczbę pikseli, wycinek widoczny na ekranie ma ich niewiele i obraz wygląda miękko, zwłaszcza po przybliżeniu.

• Liczy się efektywna szczegółowość w polu widzenia, a nie liczba w specyfikacji.
• Mała matryca z dużą liczbą pikseli daje zwykle więcej szumu niż większa matryca o podobnej rozdzielczości.
• Kompresja w serwisach takich jak Mapy Google dodatkowo obniża jakość, więc materiał źródłowy powinien mieć zapas.

Gdy chcesz pokazać faktury, wykończenia czy wyposażenie, na przykład w apartamencie albo salonie sprzedaży, wysoka szczegółowość jest kluczowa.

Wnętrze w słoneczny dzień ma ogromną rozpiętość tonalną: jasne okna i ciemne kąty w tym samym kadrze. Matryca nie zarejestruje obu naraz, dlatego stosuje się HDR, czyli łączenie kilku zdjęć wykonanych z różnym czasem naświetlania.

• Kamery kompaktowe robią HDR automatycznie, ale przy ruchu i mieszanym świetle pojawiają się duchy i nienaturalne kolory.
• Przy aparacie z głowicą fotograf wykonuje serię ekspozycji w każdym kierunku i łączy je świadomie, zachowując widok za oknem.
• Mieszane światło dzienne i sztuczne wymaga korekty balansu bieli, inaczej część pokoju jest pomarańczowa, a część niebieska.

Białe plamy zamiast okien to najczęstszy znak amatorskiej panoramy. Przy hotelu z widokiem na góry czy mieszkaniu z tarasem tracisz w ten sposób jeden z najważniejszych atutów.

Nawet najlepsza kamera zawiedzie na złym statywie. Do panoram używa się statywów o wąskiej podstawie albo monopodów, które zajmują jak najmniej miejsca w dolnej części sfery, czyli w nadirze.

• Wysokość obiektywu zbliżona do wzroku stojącej osoby daje naturalny widok, w wielu wnętrzach mieszkalnych sprawdza się nieco niżej, żeby blaty i stoły nie zasłaniały pomieszczenia.
• Statyw musi stać idealnie w pionie, inaczej horyzont faluje, a pionowe linie się przechylają.
• Wyzwalanie zdalne pozwala fotografowi wyjść z kadru.
• Miejsce pod statywem retuszuje się albo zasłania naturalnym fragmentem podłogi.

Wszystkie punkty w spacerze powinny być na tej samej wysokości, bo przechodzenie między nimi przypomina wtedy zwykły spacer.

Kamera 360 ma sens, jeśli regularnie dokumentujesz zmieniające się przestrzenie: postęp budowy, stan mieszkań na wynajem, ekspozycję w sklepie. W abonamencie hostingu spacerów możesz wgrywać własne zdjęcia 360 z telefonu albo aparatu i układać z nich spacery w edytorze.

Gdy spacer ma sprzedawać, czyli pokazywać hotel, inwestycję deweloperską, restaurację albo gabinet, lepiej zlecić sesję z profesjonalnym sprzętem i obróbką. Jeśli wahasz się między panoramami a skanowaniem przestrzeni, przeczytaj tekst spacer 3D czy panoramy 360, a koszty sprawdź w cenniku.